منم که شهره ی شهرم بعشق ورزیدن                      منم که دیده نیالوده ام ببد دیدن

وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم                  که در طریقت ما کافریست رنجیدن

به پیر میکده گفتم که چیست راه نجات             بخواست جام می و گفت عیب پوشیدن

مراددل ز تماشای باغ عالم چیست                    بدست مردم چشم از رخ تو گل چیدن

به می پرستی از آن نقش خود زدم بر آب                 که تا خراب کنم نقش خود پرستیدن

برحمت سرزلف تو واثقم و رنه                          کشش چو نبود از آن سوچه سود کشیدن